Mietła we mgle

abo włōncz światła mijania

Leciała czarownica na mietle,
Z boczōniym sie w lufcie strzasła,
Bo zapōmniała ô świetle,
Jak dłōgo na ziymia praskła.

Mietła na złōmie, noga złōmała,
Taki sōm tego efekty,
Bo czarownica zapōmniała
Mietła swoja ôświytlić.

Jak szarok na dworze,
Uwaga trzeba zdwojać,
Nic sam niy pōmoże:
Ôświytlej mietła swoja!