Maskynbal, abo zebra

Już ôd downa w karnawale
Robiyło sie śmiyszne wice,
Tōż muzyka z maskynbalym
Miały zwierzynta w Afryce.

Kōmbinuje kożdy, myśli,
Czym drugigo sam zaskoczyć?
Jak sie ôblyc, co wymyśleć,
Abo, co drugimu spsocić.?

Żyrafa już mo plan piyrszy:
Plyjt prziciepła se na pleca,
A pod spodkym pukel styrczy.
Już żech je kamela przeca.

W co inkszego sie zabawiōł
Stary wicman, hipopotam,
Bo ōn krzidła se prziprawiōł
A udowoł szmaterloka.

Muzykantym bydzie słōń,
Zagro walca na wesoło.
Inkszy plan mo czorny kōń:
Ôn przefarbi sie na bioło.

Siedzi kōń i farba miyszo,
Naszykowoł se do biksōw.
Dyć małpice były blisko,
Ône wica robiōm dycko.

Klacz maluje wartko kōnia,
Synek przi tym ji pōmogo.
Piyrsze jedna, drugo strōna,
A na kōńcu łeb i ôgōn.

Tańcuje zwierzōnt korowōd,
W roztomańtych klajdach, maskach,
W świycidełkach, kolorowo.
Twało by tak do terazka…

Ale, jak to dycko bywo,
Jak zabawa two w najlepsze,
Naroz sie fest zamroczyło
A lunyło letnim deszczym.

Wszyjscy sie pod strōmy skryli,
Czekali aż deszcz sie skōńczy.
I choć mokrzi trocha byli,
Za chwila zaś było słōńce.

Ôroz wszyjscy sie dziwajōm,
Co sie to stało terazki?
Czegoś takigo niy znajōm:
Kōń sie zrobiōł cały w paski.

A małpice, jak to ône,
Wica robiōm wszystkim dycko,
Pyski majōm roześmiōne.
Namiyszały farby nitro.

Tak sie wyjaśniyło wszyjsko,
Co sie to kōniowi stało.
Trocha zmyło sie, jak dycko,
A trocha farby zostało.

I tak wtedy, przi cufalu,
Nowe zwierza tam poznali:
Krōlowōm maskynbalu
Wszyjscy zebra ôbwołali.