Maruda

W Rybniku miyszkōm ôd urodzynio,
Żyli tu już moji przodkowie,
Talynt mōm wielki do marudzynio,
Dyć ponarzykōm sobie:

Piniyndzy na nic niy mōm,
Na flaszka, ani na mlyko.
Najgorszy je mi zimōm,
Na wōngel mie niy styko.

Maluch starszy ôdy mie,
Co chwila coś sie zrypie,
Niy ma to chyba dziwne,
Że cołki czas sie sypie.

A jak ôn już ôdpoli,
Trza jeździć po tych rōndach.
Niy ciyrpia tych zakoli,
Chyba se piechty pōńda.

Sujōm teraz tyj soli,
Strzewiki mi sie rozlecōm.
Już niy mōm praje zoli.
Czy ôni ô tym niy wiedzōm?

Szpital nōm zbudowali,
Syryny po nocach wyjōm.
Jak ôni to planowali?
Przeca tu ludzie żyjōm.

Ôpłaty te wszyjski:
Za sztrōm i za śmieci.
Trza chyba wziōnś pożyczki.
Ôddować bydōm dzieci.

Ale doś marudzynio,
Bo czas tak wartko leci,
Ôd tego tu siedzynio
Niy bydzie wiyncyj miedzi.

Czas chycić sie roboty,
Coś porzōndnego zrobić,
Ôblyc stare galoty
I na internet zarobić.