Mamulka
Matka – Hans Christian Andersen (śląska wersja)
Śląskie tłumaczenie bajki Hansa Christiana Andrsena
/kōnsek/
Przi kolybce ôd chorego dziecka siedziała mamulka festy zastarano ô swojigo zaprzotego malutkigo. Ze cliwotōm dziwała sie na blado gymbiczka a zawrzyte ôczy dzieciōntka, ze strachym dziwała sie na jego ciynżki dychani, abo zas ôbracała ôczy fol płaczkōw ku niebu.
Ôroz keryś zaklupoł na dźwiyrze. Bōł to biydny staruszek ôwinyty dekōm, takōm, co przikrywo sie kōnie, bo na świecie mrōz bōł best srogi, a wiater ôstry siyk po gymbie choćby nożym.
Dzieciōntko usnyło praje, a skuli tego, co staruszek dyrgotoł ze zimna, tōż dobro babka wartko zgrzoła piwa, coby biydok mioł sie czym rozgrzoć chocioż trocha. Siod ôn kole kolybki ôd dzieciōntka, a dziwoł sie na niego dłōgo a pozornie; mamulka siadła tyż z drugij strōny a gładziyła chudo, malutko rōnczka.
-Prowda, co ône wyzdrowi? - padała. - Jako ci sie zdo? Przeca Pōnbōczek je dobry, tōż mi go niy weźnie.
Staruszek kiwnōł głowōm jakoś dziwotnie, a nic niy ôdpedzioł. Po gymbie ôd baby płaczki leciały pōmału, schylyła głowa a usnyła.
Bez trzi dni a trzi noce wachowała przi dziecku, a terazki usnyła na jedna chwileczka. Ôbudziyła sie zarozki wylynkano, a dyrgotała ze zimy.
-Cōż to je? - spytała sie, a ôglōndała sie na wszyjski strōny. Staruszek sie straciōł a i dziecka niy było we kolybce: wziōn go ze sobōm.
Stary zygor we kōncie ôdezwoł sie guchym mrōnczyniym, ciynżki gywichta sjechały ku samej ziymi i – gruch! Sleciały. Stary zygor stanōł.
Biydno mamulka ze rykym wyleciała ze izby, a wołała swoji dziecko.
Dyć żodnego niy było na drōdze, yno śniyg bioły a miynki.
Pod ścianōm ale siedziała babka we dłōgim, ciynżobnym klajdzie.
-Niy wołej po darmo – padała cichym głosym. - Śmierć była we twojij chałupie. Widziała żech, jak wylazowała tam stōnd ze małym dzieckym: wziyna go. Leci ôna warciyj jak wiater a chamera, a tego co roz weźnie, tego niy wraco już nigdy.
-Powiydz mi yno, kerōm drōgōm poszła – pytała sie niyszczynsno mamulka. - Powiydz yno, w kero strōna, a jo jōm znojda.
-Wiym, w kero strōna poszła, – pedziała ôbleczōno na czorno babka – moga ci pokozać jeja drōga, ale musisz mi przōdzij pośpiywać wszyjski te pieśniczki, co śpiywała żeś kożdy dziyń przi kolybce ôd swojigo dzieciōntka. Spodobały mi sie festy: jo żech je ćmawo noc, a przilazowała żech sam kożdo noc, coby słōchać twojigo śpiywanio; słōchała żech do rana, a dziwała żech sie na płaczki twoji, jak żeś śpiywała.
(...)
Autōr: Hans Christian Andersen
Tutuł ôryginalny:
Tutuł polski: Matka
Tłōmaczyni na j. polski: Cecylia Niewiadomska