Mamulczyne światło

Ziymio Nasza Ślōnsko, Ty żeś je jak Matka,
Co niy do ukrziwdzić nigdy swojich dzieci,
Mowa żeś nōm dała, co jak prōmiyń światła
Wysoko na niebie kajś nad nami świyci.
Niyroz przidōm chmury, zdo sie choćby noc
Światło nōm troszyczka na niebie przigasi,
Spadnie deszczyk z gōry, co mo w sobie moc,
Coby zaś bez kurzu szło sie Mowōm asić.
Niyroz je potrzebne taki ôrzyźwiyni,
Deszczyk, co pokropi na rozgrzoto głowa,
Do sie napić Ziymi, wszyjsko zazielyni,
Co by zaś rozkwitła Mamulczyna Mowa.
Tōż świyć nōm słōneczko, a padej deszczyku,
Wszyjsko to potrzebne je dzieciōm do życio,
Wtedy sam bydymy żyć choćby we śniku,
Choćby we zegrōdce z bojki, pełnej kwiycio.