Mały rufijok

Miyszko w Rybniku mały rufijok.
Niy wiy se rady z nim familijo.
Sztyjc yno zgobio,
Psoci, wyrobio, szyby wybijo.
Tako sam majōm z nim kōmedyjo.
Uczyć sie niy chce,
Na bule depce,
Kajś tam do lasa.
Jak chce mieć kasa,
To se na hołdzie wōnglo nazbiyro.
Potym po ludziach po wsi potyro,
A wartko sprzedo, miech, abo dwa,
Jak mu na kino na bilet trza.
Prosi go tata, błago go mama,
Starka przegodać prōbujōm sama.
Nic niy pōmogo, niy ma razinku,
Już se myśleli, co je po synku.
Ani rechtora, ani farorza,
Żodyn mu niy mōg nijak rozkozać.
Aż kedyś starzik padoł bez cufal:
-Jo go tych gupot roz dwa ôducza.
Kej tak rod robi wszystkim na sprzika,
Tōż trza go ôbrać za polityka!
Synek sztop!
Cołki zblod,
A curig,
Dudōm śmig.
Trzi dni tak siedzioł w dōma bez słowa,
Dyć musioł festy tam rozważować,
Bo na dziyń sztworty zaroz wczas z rana,
Wziōn pukeltasza wciep na barana,
A cis do szkoły, coby mu ôna
Pōmōgła kedy iś za bergmōna.