Małpica

Chcioł bych Wōm dzisiej ôpowiedzieć jedna prawdziwo historyjo, kerej bōł żech świadkym dobrych pora lot tymu. Było to w naszym, ślōnskim, ZOO we Chorzowie.

Jedyn starzik wziōn swojigo wnuczka, żeby mu pokozać te roztomańte zwierzōntka, ptoki a inksze szmaterloki. Chodziyli tak ôd eefanta, do żyrafy, potym niydźwiedzia. Wnuczek bōł fest ciekawski i ô wszysko sie pytoł starzika. Tyn ôpowiadoł mu ô bele czym: czamu elefant mo trōmba, a żyrafa taki dłōgi kark i czamu zebra wyglōndo, jak kōń we paski. Naroz starzik godo: a teraz pudymy ôbejrzeć se małpica. Prziszli pod ta klotka i zaglōndajōm, jak ôna sie wygupio, robi śmiyszne maski, skoko po linach, wiyszo sie na ôgōnie. Stojōm tak dłōgszo chwila. Naroz starzik widzi, że wnuk jakoś tak inakszy sie dziwo i nad czymś kōmbinuje. Doł mi chwila pokōj, ale niy wytrzimoł w kōńcu i sie go pyto:

-Nad czym tak kómbinujesz, mały?

A tyn mu pado:

-Starziku, Wyście mi padali, że teraz bydymy ôglōndać mało pica, to jo myśla, co mōgło sie stać z tōm wielkōm picōm.

Starzik niy wytrzimoł i wybuchnōł śmiychym. Potym wytłōmaczył synkowi, co to je ta małpica.

Taki to kedyś były wica, że sie w ZOO ôglōndało małpica, a teraz sie biere telefōn a zwōni sie po Telepizza.