Małpica-psotnica

W chorzowskim zoo żyła małpica,
Wielko z niyj była psotnica i śmiyszka,
Wszyskim naôkoło wyprowiała wica,
Słōniowi wraziyła roz do trōmby szyszka.
Jak słōń dmuchnōł we swoja trōmba,
Bo go w pojstrzodku fest załechtało,
Szyszka strzelyła, jak jako bōmba,
Aż sie berowi w zadek dostało.
Ôd tego strzału pod, jak niyżywy,
Tak, choćby trefiōł go jaki szlag.
Wpod przi tym biydny misio w pokrziwy,
A doszoł do sia po sztyrech dniach.
Inkszym zaś razym nasuła lwowi
Soli do żarcio, całe piynć kilo.
Niż tyn sie kapnōł, ô co sam chodzi,
Ônyj już downo przi tym niy było.
Wielki ryk zbudziōł roz zoo rano,
Tak strasznie dar sie tygrysek młody,
Sznōrka za ogōn mioł prziwiōnzano,
Wyloł se na łeb pōł kibla wody.
Sowa sie zdrzimła bez dziyń na strōmie,
Tōż ji małpica zebrała bryle,
Potym szukała te bryle w krōmie,
Bez cołki tydziyń, aż do niedziele.
W kōńcu zrobiyli w zoo narada,
Jak przed małpicōm majōm sie brōnić?
Trza sie jōm pozbyć – jedyno rada.
Tōż jōm ze zoo trzeba wygōnić.
Małpica skryła sie im na strōm,
Słōń chyciōł strōm i nagiōn mocno,
A jak ze szlojdra wystrzelōł jōm.
Tak poleciała małpica w kosmos.
Biydoczka w lufcie leciała dłōgo.
Cug do stolice ôdjyżdżoł prawie,
Tōż spadła prosto na wōngel w cugu,
A teraz siedzi w ZOO w Warszawie.