Maciel – zwierzōnt przociel

Miyszkoł roz we wsi mały Maciek.
Kożdy go z tego ôd downa znoł,
Że bōł to wielki zwierzōnt przociel,
Bo ôn zwierzōntkōm ôgrōmnie przoł.
Chodziōł ôn z tatōm na szpacyr dycko,
Kożdego tydnia, zima, czy lato,
Czy meter śniega, czy wielki hyca,
Do lasa chodziōł Maciek ze tatōm.
Jak była wiosna, chodziyli cicho,
Coby zwierzōntka strachu niy miały,
Słōchali pisku, śpiywu słowikōw,
Strōmy tak piyknie mojym wōniały.
Jak prziszło lato i wielki hyca,
Siodali w ciyniu, przi wielkij brzozie.
Przed prōmiyniami słōńca skryci,
Tata mu bojoł ô tyj przirodzie.
Jak prziszła jesiyń, minyło lato,
To zbiyroł tata w lesie grziby.
Maciek nazbiyroł dymbiōnek tasza.
Ciekawe po co? Co to za dziwy?
To żodne dziwy, to mōndrość taty.
Ôn zno prziroda i ô tym wiy,
Że trza na zima zrobić zapasy,
Bo dzik bez zima wszyjsto zjy.
Jak prziszła zima, nasuło śniega,
Maciek do miecha nabiyroł siana
I go poganiać niy było trzeba,
Zaroz wiōz sarnōm jodło na saniach.
Woziōł zwierzōntkōm kartofle w gorkach,
Dwie skrōmki suchego chleba,
W tytce dlo ptoszkōw pōł kilo ziorka.
Ôn wiedzioł, co kōmu trzeba.
Jak yno wjechoł do lasa Maciek,
Zwierzōntka wszyjski już stoły,
Ône wiedziały, że to je przociel
I bezto mu tak fest przoły.