Los dwōch przocieli, abo Jurek a Burek

/kōnsek/

Jurek ciōngnōł swōj wōzek ôd hasioka do hasioka a zbiyroł biksy po piwie, flaszki a inkszy złōm, co szło kaj sprzedać za pora złotych i kupić za to jako żymła, abo piwo. Bōł to chłop kole piynćdziesiōntki, downo go z roboty wyciepli, bo szmakowało mu roz za czas wypić, tōż „doczkoł sie” zwolniynio. Niy mioł ôn familije, bōł starym kawalerym, ôjcowie downo niy żyli, tōż cały jego majōntek to bōł tyn wōzek, co znod kajś na złōmie i kerym woziōł te biksy. Chałupy Jurek tyż niy mioł, miyszkoł bele kaj w lesie, we szopie, a bez zima szukoł cieplejszych miejscōw: abo na banhowie, abo we jakich szopach przi rułach z gorkōm wodōm. Taki to żywot wiōd nasz Jurek. Ruszoł dziynnie z rana, coby zdōnżyć przed inkszymi, takimi jak ôn, złōmiorzami, ôbjechać te swoji hasioki. Roz za czas zaglōndoł tyż na hołda, kaj szukoł jakigo złōmu, nikedy udało mu sie nazbiyrać kibel wōnglo i sprzedać to. Sōm niy hajcowoł wōnglym, bo było mu go szkoda polić. Jak potrzebowoł słożyć se ôgyń, coby sie ôgrzoć, to broł drzewo a polōł. Przeważnie przi tymu ôpoloł tyż jaki kable, coby potym sprzedać trocha miedzi, abo ołowiu.

Kamratōw niy mioł Jurek za dużo, woloł se być przed sia. Wiycie, kōmple znojdōm sie dycko wtedy, jak je co wypić, a jak nic niy ma, to sie stracōm, a jeszcze przi tymu cie ôsnożōm. Bezto Jurek woloł se żyć samotnie. Zresztōm, kożdy podobny dō niego człowiek ucieko ôd kamratōw, bo to sōm dlō niego kōnkurynty, a kożdy chce jak nojwiyncyj tego złōmu nazbiyrać.

(…)

ze ksiōnżki „Ôzprowki a opowiadania Stanika Fojermana„