Łōnaczyni

Downiyj, jak Starka i Starzik żyli,
ôni do siebie sztyjc „łōnaczyli”.
Jo, mały bajtel, nic niy rozumioł,
bo jo łōnaczyć jeszcze niy umioł.
Choć jo se na to fest pozōr dowoł,
to jo zrozumioł co drugi słowo.
Teraz żech doros, umia łōnaczyć,
i chca Wōm yno to wytłōmaczyć:
niyważne, co by to miało znaczyć,
roz za czas trza se tyż połōnaczyć.