Łōdka

Ida grzecznie ze szkoły. Już żech je na moście.
Łōdka z kartki z zeszyta trzimia prawie w gości,
Tōż trza wlyź pod most, a puścić jōm we przikopie.
Tasza żech już bōł kłod, dyć we rzōmpiu sie topi.
Skulała sie z beszōnga prosto do przikopy.
Myśla, że jōm siōngna. Dyć zatōnkoł żech szłapy,
Całe nogawice, jak leci, żech sie tam znod,
Boch sjechoł po rzici. Prosto do wody żech wpod.
Już, choćby utopek, z pukeltaszōm pod parzōm,
Gramola sie z przikopy, wracōm dudōm nazod.
Woda za mnōm ciecze, choćby z jakigo sztyndra.
Dyć, niy ma tyż co beczeć, jakoś bez wieś przynda.