Litwo

Autōr: Adam Mickiewicz

Tytuł: Pan Tadeusz

Litwo! Ty Ôjcowizno! Ty żeś je jak zdrowi,
Wielaś to je we wercie, tyn sie yno dowiy,
Kto cie straciōł. Dzisiej piykność twoja poznowōm,
Widza i ôpisuja, bo tynskno za Tobōm.
Panno Świynto, co Jasnej brōnisz Czynstochowy
I w Ôstrej Bramie świycisz! Co festōng zamkowy,
Nowogrodzki, chrōnisz z tym bogobojnym ludym,
I mie ześ tyż ku zdrowiu prziwrōciyła cudym.
(Jak mie mama ze płaczym pod Twoja ôpieka
dała, dźwignōłch zawrzyto, malutko powieka),
Tak nas wrōcisz cudym do Ôjcowizny kraju,
Teraz przeniyś ta dusza moja, kero przaje
Tamtym gōrkōm z lasami, tym łōnkōm zielōnym,
Szyroko nad tym modrym Niymnym rozciōngniōnym;
Do tych pōl malowanych wszyndzi ôbiylami,
Złocōnych pszynicōm, ôwsym postrzybrzōnych.
Kaj jasnożōłty ôgniszcz, gryka jak śniyg bioło,
Kaj sie wszyndy rumiyni kōńczyna dokoła.
A wszystko przewiōnzane, choćby szlajfka miedzōm
Zielōnōm, na niyj rzodko, ciche gruszki siedzōm.
Lata tymu, przi polu, nad przikopy krajym,
Na gōrce niywielkij, tam pod lasym już praje,
Stoł dwōr ôd szlachcica, z drzewa, podmurowany.
Blyszczały sie z daleka wybiylōne ściany,
Tym bielsze, że ôdbite ôd topolōw ciymnych,
Tych, co zakrywajōm dwōr, ôd wiatrōw jesiynnych.
Chałupa była mało, dyć wszyndy porzōndek
I miała stodoła, a za niōm pora grzōndek.
Trzi brogi tyż ze słōmōm za stodołōm stoły,
Bo sie to niy zmieściło wszyjsko do stodoły.
Widać po liczbie snopkōw, co stojōm na polach,
Widać po liczbie pługōw, co jadōm rano ôrać,
Ôgrōmne przestory, tych wszystkich pōl, ugorōw
Czornoziymnych, należōm napewno do dworu…

(…)