Leśne wachtyrze

Pado sowa do dziyndzioła,
A dziyndzioł do jyża:
-Hasi, paści, teraz chraści.
Trza nōm sam wachtyrza!

Trza wachować lasa,
Bo ta ludzko rasa
Miary niy mo, powyrzino
Ta prziroda nasza.

Jedyn tyro ze siykyrōm,
Inksi bierōm piyły.
Pospuszczali wszyjski strōmy,
Co sam dycko były.

Kej strōmōw już niy ma,
Bezmała na zima
Chcōm terazki zbiyrać chraści
I jegły ze brzima.

A co z nami, ze ptokami?
Kaj sie mōmy kludzić?
Dōmy my se rada sami,
Bez pōmocy ludzi?

Dyć ludzko gupota
Kwitnie. Niy dziwota,
Że wachtyrza se te zwiyrza
Chcōm postawić go tam.

Możno ptoki, te boroki,
Nōm, ludziōm, pokożōm,
Że prziroda, lasy, woda,
Je robotōm Bożōm.

Trza nōm pedzieć szczyrze,
Że sowa ze jyżym
Dbajōm ô las, a tyż ô nas,
Te leśne wachtyrze.