Krōlowo śniega

Niyjednego kajś coś bodzie,
Bo mo serce całe w lodzie,
Dobroć wszysko jednak skruszy,
Sumiyni go w kōńcu ruszy.
Już Andersyn ô tym pisoł,
A Ty se poczytej dzisio…

                   Fojerman

/kōnsek/

I. Zaczarowane zdrzadło

 Żōł se kedyś fest zły czarodziyj. Mioł ôn uciecha z tego, że mōg ludziōm robić na złoś, śmioć sie ze wszyskigo i kożdo rzecz pokazować z najgorszyj strōny. Wymyślōł kedyś i zrobiōł taki sztuczne zdrzadło, co wszystki rzeczy piykne i dobre wyglōndały w nim tak brzidko, a śmiysznie, bo były skrziwiōne, zamazane, niewyraźne, a za to rzeczy złe były w nim fest piykne.

 Tak to cołki świat w tym zdrzadle bōł brzidki i zły, a nic w nim niy było piyknego. Czarodziyj klackoł z uciechy, a śmioł sie z tego swojigo wygupianio, a jego złe sztifty porwały zdrzadło i lotały z nim wszyndzi, a pokazowaly zniynacka ludziōm przed ôczy i radowały sie, jak wylynkany człowiek zakrywoł ôczy rynkóm, a potym już sōm niy wiedzioł, kery świat je prawdziwy: tyn kery znoł na kożdy dziyń, czy tyn, co zejrzoł z zaczarowanym zdrzadle?

 I tacy ludzie byli fest niyszczynśliwi, a było ich coroz to wiyncyj.

 Radowoł sie fest zły czarodziyj, ale to mu niy stykało. Sztifty jego wymyślyły, że zaniesōm zdrzadło aże do samego nieba. Niechby se i anioły wejrzały dō niego chocioż roz. To by była uciecha. A możno i sōm Pōnbōczek.

 I zaczli lecieć do gōry. Było im fest ciynżko, a jeszcze z takim ôgrōmnym zdrzadłym – ledwa mōgli go utrzimać w rynkach. Ôch, daleko było do nieba. Aże im zaczōn pot lecieć po licach, a rynce zaczły dyrgotać. Ôroz - prask i ciynżki zdrzadło z takigo wysoka sleciało aże na ziymia. W jednej chwili rozleciało sie na milijōny kōnskōw, na niypoliczōne wielkości zaczarowanych ôkruszkōw i poleciały na wszyski strōny.

 Ale to prawie było najwiynksze niyszczynści.

 Zamias jednego zdrzadła, teraz były ich milijōny, rozpyrskły sie wszyndzi, a w kożdym najmyńszym kōnsku, choćby takim, jak ziorko piosku, widać było cołki świat szpetny, śmiyszny, wykrziwiōny. Jak taki ôkruszek wlecioł kōmu do ôka, to człowiek tyn wszystko już widzioł zmiyniōne i niy mōg już dojrzeć kole siebie nic dobrego, nic piyknego. Za to najgorsze rzeczy widzioł jasno i wyraźnie, tōż wszysko było dlō niego złym.

 Jeszcze gorszy, jak taki ôkruszek zdrzadła wpod kōmu do serca. Tyn nieszczynśnik traciōł uczuci. Jego serce było, jak bryła lodu, niy poradziōł żodnymu przoć, bo wszyscy byli dlō niego cudzi, ôbojyntni.

 Z wiynkszych kōnsków zdrzadła porobiyli ludzie szyby, z inkszych szkła do breli, a cało masa furgała ich jeszcze w lufcie – wiater roznosiōł ich sztyjc dalij, a dalij i bezto coroz wiyncyj ludzi stowało si3 niyszczynśliwymi kalykami.

 A złych ôkruszkōw sztyjc jeszcze je pełno i - ôbejrzymy, co z tego prziszło.

(…)

Autōr: H. Ch. Andersen

Tłōmaczyni na j. polski: C. Niewiadomska

Tytuł polski : Królowa śniegu

tłōmaczyni ze j.polskigo