Krōl Bajtel I

/kōnsek/

      Historyjo ta zdarziła sie fest, fest downo tymu, a możno prawie całkym niydowno, kajś fest, fest daleko, a możno kajś sam kole nas. W jednej familiji urodziōł sie malutki syneczek. Ôjcowie byli mu fest radzi, bo ôboje byli już doś starzi, a do tej pory niy mieli jeszcze dzieci i syneczek bōł jejich piyrszym dzieckym.  

   Los niy bōł dlo ôjcōw dobry, bo syneczek dużo chorowoł. Sztyjc yno mioł gorōnczka, kucoł, niy chcioł jeś, chocioż fest ô niego dbali, a kupowali mu roztomańte maszkety, ôwoce, witaminy. Dochtory niy poradziyli pedzieć, czamu tak sie dzieje, tōż padali im, że majōm jechać ze synkym nad morze do sanatorium. Tōż uradziyli, że mama zostanie w dōma, a z małym pojedzie tata, kerymu tyż przido sie trocha świyżego luftu. 

     Za pora dni spakowali kōfry a zaczli sie żegnać z mamōm. Zdało sie, że niy bydzie tymu kōńca a niy jedyn płaczek po licu polecioł. Nareszcie siedli do cuga a pojechali nad morze. Jechali cało noc, aż dojechali do piyknego sanatorium, kere stoło przi samymu morzu, dosłownie pora krokōw. Syneczek bōł tymu ôgrōmnie rod, bo do terazka niy widzioł tela wody, ani tela piosku do lepiynio babek. Tata tyż bōł rod, bo bydzie se mōg siedzieć pod paryzolym a rozwiōnzować krziżōwki, a synek bydzie blisko niego.

     Tyn dziyń, a bōł to piōnty dziyń, jak sam przijechali, ôd rana bōł zamroczōny. Morze było jakiś roztrzepane, ale było doś ciepło, tōż bajtel, jak dycko, lepiōł se babki ze piosku, a tata rozwiōnzowoł krziżōwki na swojij leżance. Ôroz tata padoł se, że zōndzie do izby a zaparzi se bōnkawa. Synek bawiōł sie grzecznie we piosku, żodnego niy było kole niego, tōż za te piynć minut nic mu sie niy stanie.


     Już w izbie chłop poczuł, że coś sie stało, coś mu niy dało pokōj, tōż zostawiōł gorko kawa na stole a polecioł na dwōr. Na brzegu niy było żodnego, synek sie straciōł, yno mokre ślady na piosku, rozpłōkane babki, pokazowały, co sie mōgło stać. Ôjciec zaczōn wyrobiać, lotoł tam, a nazod, wlazowoł do pasa do wody, wołoł, szukoł, ale synka nigdzi niy było. Ludzie usłyszeli te ryki, tōż sie zlecieli ze wszyskich strōn, ale żodyn niczego niy widzioł, ani niy słyszoł. Synek przepod, porwała go fala. Dłōgo szukali go fojermany, kerzi przijechali na miejsce, pływali na łōdkach, ale nic to niy dało. Niy znodli syneczka, ani żywego, ani jego ciała.      

     Co teraz przeżywoł jego ôjciec a mama, kero sie ô wszyskim dowiedziała. Jejich jedyny a najdrogszy skarb sie straciōł. Życi tyż straciyło dlō nich syns. Nic niy pōmogało, ani płacz, ani rzykani, ani ryczyni. Baba załōmała sie całkym, rozchorowała sie i hhneda potym umrzyła. Chłop niy mōg se tego wyboczyć, że zostawiōł synka samego przi morzu. Winiōł siebie za to, co sie stało, tōż przestoł sie pokazować miyndzy ludziami, siedzioł yno sōm w dōma, a po całych dniach zaglōndoł do ôkna, a kōmbinowoł.  

      Mały syneczek w tym czasie płynōł rekinowi na plecach, daleko, na pojstrzodek ôceanu. To ône, rekiny, wykorzystały mōmynt, że tata sie straciōł, tōż zrobiyły fala, co porwała dziecko i wiōzły go teraz do swojigo krōlestwa. Płynyły tak, a płynyły dużo dni, a malutki syneczek yno płakoł, a płakoł. Rekiny dziwowały sie tymu, bo futrowały go najlepszymi maszketami, tak myślały, dowały mu jeś najlepsze żaby, ekstra ryby. Niy wiedziały, że małymu je teskno za ôjcami, trza mu mlyka, suchych pieluch, a ciepła, a niy yno mokrej, a słōnej wody.    

      Na kōniec rekiny dopłynyły do swojigo krōlestwa, pokozały krōlowi jego nowego miyszkańca. Krōl rekinōw bōł już fest stary, sōm mioł yno jedna cera, co była niydobro dlo ôjcōw. Była niygrzeczno, niy słōchała, z kożdym sie wadziyła, tōż żodyn ji niy przoł. Krōl zaroz zaczōn przoć malutkimu, chocioż tyn niy znoł godki ôd rekinōw, to jednak doł rady przekōnać krōla, żeby zgodziōł sie wybudować dlō niego łōżko, co poradzi na wodzie pływać, kaj bydzie mōg spać we suchym. Niy musioł już teraz moczyć sie we wodzie całymi dniami. Nauczōł sie tyż jeś z morza roztomańte trowki, roślinki, a tyż i malutki, surowe rybki.

       Za jakiś czas mieli wybiyrać nowego krōla ôd rekinōw. Princesa, cera krōla rekinōw, wiedziała, że ôjciec ji niy przaje, a ku tymu je z nij dziołcha, tōż jōm niy ôbierōm na krōla, tōż ôbmyślyła swōj zły plan. Zaczła szczuć na sia wszyskich, kerzi mōgli by być ôbrani na nowego krōla, żeby sie niy poradziyli ze sobōm dogodać, a potym zaczła, niby tak bez cufal, spōminać, że najlepszy na krōla pasowoł by mały syneczek, kery niy ma zamiyszany w żodne kōnszachty z rekinami. Inksze rekiny, niy pokapowały sie, co princesa planuje, tōż, chocioż w piyrszej chwili niy bardzo były za syneczkym, to potym zaczły mu być coroz bardzij rade. Jak sie zaczły wybory, to wybrali krōlym syneczka i żodyn niy bōł tymu przeciwny. Na miano dali mu Krōl Bajtel I, bo rekiny niy znały jego prawego miana.  

(..)

przi pōmocy swojij cery Martynki napisoł to