Kot we strzewikach

/kōnsek/

Hanek:
Biydny żech je siyrota,
Sōm tu na świecie tym,
Ty, bracie, dostoł żeś młyn,
A jo żech dostoł kota,
Erbnōł żech kota we spadku
I umrza w niydostatku.

Brat:
Idź, Hanku, ruszej w drōga
I bier swojigo kota,
Jo pōmōc ci niy moga,
Mie czeko tu robota,
Mleć musza mōnka żarnym,
Z ciebie pożytek marny,
Mie ani niy wypado,
Dować jeś darmozjadōm.

Bratowo:
Idź se, boś je ôberwaniec.

Hanek:
Kej mie chcesz tak wyganiać,
Niy byda wōm zawadzoł.

Bratowo:
Niy przichodź wiyncyj nazod,
Bo mieć takigo brata,
To yno dlo nos strata.
A weź ta sucho żymła,
Byś ô nas źle niy godoł.

Hanek:
Dziynkuja, zaroz wyńda,
Pōdź, kocie, przed sia drōgōm.
Pujdymy drōżkōm polnōm,
Sam ôstać nōm niy wolno.

Niy mōm strzybra, ani złota,
Ale niy chca w życiu zmian,
Bo kto mo swojigo kota,
Tyn je sōm dlo siebie pan.

Wszysko w lot
Mrau-mrau
Chyto kot
Mrau-mrau
Co za kot
Mrau-mrau
Że aż szok
Mrau-mrau

(…)

Autōr: Jan Brzechwa

Tekst ôryginalny: Kot w butach