Kōmōnijo po czornu

Dzisio je niedziela, dwadziesty piyrszy moja.
Przed kościołym na schodach tak we raji stoja,
Bo chcōm nōm zrobić fotka, tako na pamiōntka.
Postawiyli mie z przodku, do piyrszego rzōndka.
Farorz siedzi w pojstrzodku. Poznowocie Wrzoła?
I kapelōnek Gruszka kole niego z czoła.
A Ela sie kajś skryła i stanyła z boku.
Dyć z nami sie mynczyła już pōłtora roku,
Co by nas tak nauczyć tego Katelmusu.
Dyć przeca niy robiła tego wcale z musu,
Bo Ôna już tela lot uczy sam te dzieci.
Kożdy Pani Ele zno. Dyć czas wartko leci,
Tōż trza fotka cykać, a sie rozchodzymy.
Bōł już czas coby rzykać, dyć teraz co zjymy,
Idymy na gościny. Zaś sie sam trefiymy,
Bo za trzi godziny przidymy na nieszpory.
Dyć wszyscy już darki dostanōm do tej pory.
Jo tyż dostoł ôd starki tyn piykny rōżaniec.
Starzika z nami ni ma, bo niyspodziywanie
Umrzōł dwa tydnie tymu. Choć starzik niy dożōł,
Kōmōnije skirz tego żodyn niy przełożōł.
Choć jakoś tak prōzno, ani sie niy raduja.
Ciotka cało na czorno, niy wicuje uja.
A mie ani te radio, ani tyn zygarek,
Jakoś niy radujōm. Niy słōchōm radia wcale.
W lipcu mōm urodziny. Możno bydōm lepsze?
Dyć wszysko w Grabowinie sie ôstatnio pieprzy.
Zaś niy bydzie gościny. Wiycie: jak pech, to pech.
Rzykać bydymy. Starka umrzyli tydziyń przed.
Tak to, do dwōch miesiyncy, za starzikym starka.
Co jedyn, to pryndzyj. Starko, czy niy za wartko?
Choć dycko Kōmōnijo to je wielki świynto,
Jo do dzisiej pogrzeby sam wiyncyj pamiyntōm.