Kōmōnijo Lynki

/kōnsek/

Dzioło sie to downo tymu, za starej Polski, w jednej wsi na Ślōnsku. Mało Lynka miała dziewiynć lot i miyszkała we familoku ze swojimi ôjcami, a młodszym bracikym Hajnelym, kerymu było dwa latka. Tata robiōł na grubie, a mama siedziała w dōma przi dzieciach. Lynka chodziyła do szkoły, uczyła sie dobrze, ale nojbardziyj radowała sie na to, że już za pora tydni pudzie do Kōmōnije.

Zbliżoł sie moj, było już po Wielkanocy, tōż Lynka niy myślała ô niczym inkszym, yno ô swojij Kōmōniji. Lotała prawie dziynnie do kościoła, bo farorz padoł dzieciōm, że przed Kōmōnijóm muszōm dużo ôdwiydzać Pōnbōczka, coby sie z nim fest skamracić, coby chcioł zamiyszkać w jejich serduszkach.

(…)

Ze ksōnżki „Ôzprowki a opowiadania Stanika Fojermana„