Kokot

–To pierōński gizdok – wrzeszczy tata na placu.
Kokot na brata piznōł, aż doł sie do płaczu.
Po łepie go tak dziubie, a na grzbiet mu skoczōł.
Kajś tam pod płotym siedzioł, dyć jak yno poczōł,
Możno to uwidzioł, że tata je zajynty,
W rynkach niesie kible, tōż zerwoł sie w te pyndy,
Choćby na jakim fligrze, a po łepie piere.
Dzisiej mōmy sobota, tata kible biere,
Wody musi naplōmpać, hajcuje już w piecu.
Przeca bydymy sie kōmpać wszyscy we wieczōr.
Zacznie sie ôdy mie, dycko sie kōmpia piyrszy
W cingowej waniynce, boch je w dōma najmyńszy.
Potym brat, siostra, a na kōniec jeszcze mama.
Woda im po koleji zostanie ta sama.
Kożdymu doleje trocha ciepłej tyj wody,
Ale tyż niy za dużo, styknie tela, coby
Tata doł rady jōm sam nanosić po schōdkach.
Potym jōm powynosić musi na zegrōdka.
Dobrze, że ôn sie kōmpie dycko tam na grubie,
Tōż my sie ôkōmpiymy wszyscy w jednym szubie.
Tela, że jeszcze woda mōmy sam we studni,
Bo były już tyż czasy, że było z tym trudnij.
Ôstatnio popadało, tōż wody przibyło,
Bo już sie tyż ôński rok niyroz tak zdarziło,
Że trza było chodzić aże tam na budowa,
Do beczki nabiyrać, a na tragacz ladować.
Do jodła sie wody wiela niy spotrzebuje,
Dyć gowiydź sie futruje, a sam już brakuje
Ôd dłōższego czasu, skuli szkodōw gōrniczych.
Na grubie nōm ôbiecali, tōż tata liczy,
Że kedyś sam tyż przidzie ta woda ze sztyndrōw.
Ale kedy to bydzie? Jeszcze lata przyndōm.
A dyć ôna tak śmierdzi, tōż pod wiela pudzie,
To wolōm se ze studnie nosić woda ludzie.
Trza se yno dać pozōr na kokota, strupa,
Abo go wziōnś pod topōr, a na nudelzupa.