Klupani w knefle

Jo musza sie Wōm do tego prziznać,
że yno tu siedza i pisza głupoty
i już sie w dōma wszyjskim brzidna,
bo niy chca sie chycić porzōndnej roboty.

Tak mi sie stało na stare lata,
jak rano stowōm, klupia w te knefle,
niy widza za tym inkszego świata,
a ô pōłnocy spać mi sie niy chce.

Za chwila z dōmu mie wykurzōm,
dejcie mi na to jakiś lyki,
bo jo przeginōm już za dużo,
przestōńcie czytać te wierszyki.

Jo was ôstrzegōm przed wielkōm hajōm,
chcecie – czytejcie ,Wasza sprawa,
jak mi ta krzinka w dōma strzaskajōm,
to jo to zwala wszyjsko na Was.