Kełzaczka

Zwōnek na kōniec lekcji, tōż „huraaaa” i kalub,
Na gōra, kole mangle, choćby sam kery zgup.
Cypelmica w gości, pukeltasza na plecach,
Trwo tyn wielki wyścig. Tyż na kełzaczka leca.
Tam ôd rana kełżōm już dziecka ze sōnkami,
A inksze na słōmie, na miechach, strzewikami,
Czy na papyndeklu, jak yno kery może.
Sam sōm zorty kełzaczki dopuszczōne kożde:
Na nogach, na rzici, na brzuchu, czy na plecach.
Ważne je, coby na dōł zjechało sie przeca.
Dyć niyroz tyż sie zdarzi grucza nabić kōmu.
Jeździć sam trza, aż starzik przidōm po cia z dōmu.