Karnawał we chlywie

Stoji stary kōń we chlywie
I mierznie mu sie ôkropnie.
Łepōm tak krynci i ziywie,
Czasym w słōmie szłapōm kopnie.
Niy chcōm kōnia wziōnś do pola,
Bo za ôknym meter śniega,
Tōż to jeszcze niy ta pora.
Jakoś czas se zajōnć trzeba.
Zarżoł kōń na cały chlyw:
-Przeca kōńczy sie karnawał,
Tōż stowejcie, bo trza by
Zrobić se jako zabawa.
I już klacz pod parza trzimie
I wywijo naôkoło.
Żodyn w chlywie już niy drzimie.
Wszyjscy bawiōm sie wesoło.
Kokot zapioł im do taktu.
Już tańcuje cielik z krowōm,
A za nimi kaczor z kaczkōm
Tyż „kaczuszki” kryncōm zdrowo.
Z drugij strōny przed chlywikym
Tańcuje tyż jedna pora:
To wywijio z wielkim kwikym
Wieprzek i jego maciora.
Tańcujōm już wszyjscy, wszyndy.
W stodole sie trzynsōm wrota.
Kury zeskoczyły z grzyndy
I sie pierōm ô kokota.
Jak sie bawić – kōń pokozoł.
Tak do rana tańcowali.
I im teraz warcij możno
Wiosna przidzie, a śniyg staji.
Wszyjscy w chlywie radzi sōm,
Yno kokot jakiś w złości,
Przedeptuje z kōnta w kōnt,
Bo mu kury kożōm pościć.