Kara

Zeflik kole baru jedzie, widzi, że tam Zenek siedzi.
Myśli Zeflik: stana w barze, pogodōm z Zynkym ô karze.
I tak godo ōn mu: – Stary, niy mosz czasym w dōma kary?
A tyn na to: – Jaka kara? Wyjechała moja Klara,
a więc mogę dziuba zalać, bo mnie nie ma kto ukarać.
Zeflik myśli, co ôn pieprzy, przeca godo niy do rzeczy?
Co mie ôbchodzi twoja Klara, jo potrzebuja yno kara,
musza mułu se nawozić, a niy chca z kiblami chodzić.
Zenek oczy swe wytrzeszcza, nie rozumie Zefka jeszcze.
Myśli, o czym sąsiad gada? Lecz zapytać nie wypada.
Wtem zrozumiał, o co chodzi. On chce taczką ten muł wozić.
Trzeba było tak od razu, taczka stoi tam w garażu.
Wypijemy piwa łyczek i ci taczkę tę pożyczę.

Tak to je w tym naszym kraju, że jedni mówią, inksi godajōm.
Niych yno gorole niy prōbujōm godać, bo jo już słōchać tego niy moga.