Wiersze roztomańte

Już idzie

Już widać te ślady na rosie
I słyszeć tyn szum liścio,
Już czuć jōm fest we nosie,
Tōż musi być kajś blisko.

Ôbiyli skludzōne w stodole,
Kartofle tyż śpiōm we brogu,
Już chłop zaôrane mo pole,
Bo ôna już czeko na progu.

Ôrzechy pozbiyroł już synek
Z zegrōdki, pōł kibelka,
Na moczka, do rōzynek,
Kej uschnōm we kajsterkach.

Mysz sie skryła już w dziurze,
Szyje nowy pelcmantel,
Ciepły, w szarym kolorze,
A jakle roztomańte.

I deszczyk już płacze po szybach,
A echo tyn płacz niesie,
Kożdy to widzi już chyba,
Że idzie ku nōm jesiyń…