Jo, ślōnski synek

Je na świecie tako ziymia,
Najpiykniejszo z wszysich ziym,
Cudowniejszej nikaj niy ma,
Kożdy z nas to dobrze wiy.

Sam je moja Ôjcowizna,
Sam je familijny dōm
I z herōm sie moga prziznać,
Kaj korzynie moji sōm.

Ślōnsko Ziymio ukochano,
Jo tak mocno przaja Ci.
Dziynkuja Wōm Tato, Mamo,
Żeście pokozali mi

Slōnski pola, łōnki, lasy
I kōminy grubski tyż.
Moga słōchać dycko naszych
Zwōnów ze kościelnych wież.

Niy dej nigdy mi zapōmnieć
Ślōnskij mowy, ślōnskich cnōt,
Pōmōż iś bez życi skrōmnie
I przekroczyć Nieba prōg.

A jak przidzie ta godzina,
Że ôdchodzić bydzie czas,
Wejź, ziymio, swojigo syna
I do siebie przijmij zaś.