Je taki ôgrōd

Je taki ôgrōd, człowiek go stwarzōł,
u nas, na Ślōnsku , w krajinie wōnglo,
kaj wszysko kwitnie, kaj kamiyń ôżōł.
Giszowiec, gniozdko sam se ulōngło.

A kōnsek dalij Nikisz czerwiōny,
ze ajnfartami rowniutko stoji.
Jak wojsko stojōm na warcie dōmy.
Coś już przeczuwo, czegoś sie boji?

To Cysorz posłoł w bōj na niywinnych:
bagry, a spychy. Giszowiec zryty.
Chcōm stworzyć inny
świat robotniczy, świat z wielkij płyty.

To robotniczo je ôkolica!
Świat woło wōnglo, świat woło chleba.
Z gruzu wyrosto Ôsiedli Staszica,
bo ludziōm miyszkań do życio trzeba.

Giszowiec liże sie z ciynżkich ran,
z Nikiszym ledwa kroczōm pod parzōm.
Czy teraz prziszoł na niego dran?
Tak ô Zillmannach nowych durch marzōm.