Jak wōł

Je tak szumno, tak piykno krajina,
Wōnio flidrym, szmakuje jak miōd.
Inkszej takij na świecie tym niy ma.
Je szczynśliwy, gdo miyszkać sam mōg.

Ślōnsku, nasza piykno krajino,
Jedna prowda prziświyco nōm sztyjc:
Twoji ziymie tak dłōgo niy zginōm,
Podwiyl Ślōnzok sam bydzie chcioł żyć.

Żodyn ziymie tej nōm niy ôdbiere,
Czy ze brōniōm sam przidzie, jak wrōg,
Czy mianowoł sie bydzie przocielym,
A ze chytkōm przestōmpi nasz prōg.

Ślōnsku, my Cie nigdy niy dōmy,
Bo Tyś dlō nos jedziny je skorb,
Srogszych skarbōw na świecie niy mōmy,
Ôd tych złotych a modrych dwōch forb.

Kery sam sie bōł kedyś urodziōł,
Niy wyjedzie już nigdy sam stōnd,
Choćby los go po świecie bōł wodziōł,
W sercu bydzie mioł dycko swōj Ślōnsk.

Ślōnsku, Tyś je sztymplym na sercu,
Co w kolybce nōm keryś bōł wbiōł.
A te słowa niech bydōm w tym wierszu
Naszōm siyłōm, co ciōngnie jak wōł.