Jak ta danga

Jak ta danga w słōńcu, na niebie, sie blyszczy
I rozciōngo piykno, jasno, kolorowo,
Tak muszymy dzisiej, sam na Ślōnsku, wszyscy
Widzieć Ciebie, downo, starzikowa mowo.

Już tysiōnć lot tymu starożytne Piasty,
Tōm mowōm, na klynczkach, rzykały do Boga,
Tōż trza nōm wyciepać te przeklyństwa, chwasty,
I sie downych słōwek nauczyć ôd nowa.

Jak ta danga jasno, wysoko na niebie,
Łōnczy dwa żywioły: mokry deszcz ze słōńcym,
Tak my sie zwracōmy, godeczko, do Ciebie,
Niech Twoja moc dzisiej sam wszyskich połōnczy.