Jak skrzot Kōnda z ptokym Cudokym bera ôbudziyli

/kōnsek/

Downo tymu żōł we ślōnskich lasach skrzot mianym Kōnda. Miyszkoł ôn we pniu hrubego dymba. Mioł tyż tyn Kōnda przociela, ptoka – Cudoka. Prowda pedzieć ôba z Kōndōm byli wielkimi cudokami i kryli sie przed ludziami. Cudok poradziōł „godać”, chocioż jedyne słowo, jaki znoł, to było „Kōnda”. Skrzot tyż znoł godka ôd wszyskich zwierzōnt i ôgrōmnie przoł im wszyskim.

Wandrowoł tak Kōnda całymi dniami po lasach, a pōmogoł zwierzyntōm, kormiōł ich, futrowoł. Niyroz prziszło mu ratować jakigo dzika, abo sornika ze sideł. Jod tyn Kōnda to, co znod w lesie: grziby, pozimki, borōwki. Bez zima zdarzało sie, że niy było już co jeś, tōż wtedy wywiōrki przinosiyły mu gorść ôrzechōw, abo dziki dzieliły sie z nim dymbiōnkami. Zwierzynta wiedziały, że Kōnda wrōci im to i pōmoże zaś uzbiyrać żarcio na ciynżki czasy i sie tyż z nimi podzieli. Cudokowi nojbardzij szmakowała jarzymbina, tōż siodoł se na strōm i dziuboł. Cudoka Kōnda niy musioł kormić, to Cudok pōmogoł Kōndzie i ściepowoł mu ze strōmōw dymbiōnki, kasztany, a inksze szyszki, kere potym zakopowali do brogōw i bez zima kormiyli nimi dziki, sorniki, wilki, lisy, a inksze zajōnce.

Wybroł sie roz Kōnda na ôbchōd lasa. Było to bez zima, pōł metra śniega, mrōz szczypoł we uszy, tōż zwierzōntka mōgły potrzebować pōmocy i Kōnda musioł ôbynś cołki las. Cudok jak dycko, furgoł nad głowōm Kōndy, a jak zejrzoł coś do spaskudzynio to wartko siodoł a dziuboł. Kōnda niōs na plecah miech ze dymbiōnkami i kormiōł zwierzōntka, kere trefiōł po drōdze. Cudok sie kajś zawieruszōł, dłōgszo chwila go Kōnda niy widzioł tōż zagwizdoł na niego. Zaroz dało sie słyszeć skrzeczyni Cudoka:

-Kōnda. Kōnda

Dyć ôroz stało sie coś dziwnego. Kupka śniega sie poruszała, patyki zaczły trzeszczeć i spod śniega pokozała sie zaspano łep ôd bera. Zaczōn sie ôn rozglōndać na wszyski strōny i spytoł sie płaczliwym głosym:

-Kery sam tak skrzeczy. Ôbudziyliście mie i teraz niy usna, a je żech głodny i niy mōm nic do jedzynio.

Kōndzie zrobiyło sie żoł bera, tōż zaczōn go pocieszać, głoskać i doł mu cały miech ze dymbiōnkami do żarcio.

-Pojydz se, misiu, kej żeś je taki głodny i niy starej sie, my mōmy jeszcze trocha kustu, tōż sie z tobōm radzi podzielymy.

Cudok siedzioł na gałynzi ze spuszczōnym dziubym i było go trocha gańba, że swojim skrzeczyniym ôbudziōł bera. Dyć tyn pojod se trocha meszketōw z miecha ôd Kōndy i zaroz mu sie humor poprawiōł, tōż zaczōn sie rozglōndać kole siebie. Piyrszy roz widzioł śniyg, bo do terazka dycko bez zima społ, ale wartko spodobało mu sie lepić kulki ze śniega i ciepać nimi na Cudoka, niby ze złościōm. Ptok udowoł, że sie gorszy na bera, ale ôdfurgowoł z uciechōm przed tymi kulkami, a potym spuszczoł nad głowōm bera szyszki, abo dymbiōnki, kere klupały misia w czoło. Tyn wartko zjodoł te maszkety i zaś ciepoł kulkami na Cudoka.

(…)