Jak pietrula

Mowo Ty Nasza, Tyś je dlō nas świyczkōm,
Co nōm rozświytlo w ciymności ta drōga,
Tyś nas w przeszłości prowadziyła dycko,
Tōż jo Cie i dzisio tyż zgasić niy moga.
Trza Cie nōm ôchrōnić przed wiatrym, a deszczym,
Chocioż ôgnik mały i niy ma nōm leko,
Bydziesz nōm potrzebno, Godko, dłōgo jeszcze,
Naszym dzieciōm, wnukōm, całym prziszłym wiekōm.
My sam sōm dlo Ciebie, choćby ta pietrula.
To my dodowōmy Ci, Godeczko, światła.
Chcymy, żebyś dobrze sie sam przi nas czuła
I żebyś nōm nigdy, Godeczko, niy zgasła.