Jak jo bōł

Jak jo bōł jeszcze mały,
to były fajne czasy,
świat kolorowy, cały,
nosiōł żech w pukeltaszy.

Mioł żech tam taki czary
przidatne na kożdym kroku:
zygor zepsuty, stary,
co znojd żech na hasioku.

I szlojder z gablōm z drzewa,
żeby strzylać na ptoki,
nabojōw mioł żech za tela –
to były z koła broki.

Mioł żech tam bal, gōminiok,
żeby fuzbal pokopać,
tasza żech yno syminoł
i groł żech do cimoka.

Już ni ma pukeltaszōw
i fuzbal żodyn niy kopie
i nogawicōw z marasu,
jak raki żech chytoł w przikopie.

Fajne to były czasy,
jak sie po strōmach skokało,
a teraz dlo dziecek naszych,
co z tamtych czasōw zostało?

Jedyne czego żech ni mioł,
to heftōw tam niy było,
ni ma to chyba dziwno,
to sie już niy smieściło.

Jak ôjciec spotkoł rechtora,
dostoł żech wtedy chiby
i dycko, bez dni pora,
porzōndny bōł żech (na niby).

Taki bōł zy mie diosek,
psociōł żech na potynga,
do cukru suł żech piosek,
aże zgrzitało w zymbach.

Kaj sie podzioły te czasy,
niych mi to powiy kery,
teraz do dziecek naszych
sōm yno kōmputery.