Jak Fyniks ze hasio

Chocioż niyroz w życiu trza iś bez zumiynta,
Drōgi sōm zasute, a ślady zawiote,
Choć zwykłe dni szare przikrywajōm świynta,
A myśli we sercu niy sōm wcale złote,
Kożdy dziyń na nowo trza nōm z kolan stować.
Jak „Fyniks ze hasio” ôdżywać na nowo,
Do słōnka na niebie dźwigać siwo głowa,
Ône tyż zachodzi, a rano zaś stowo.
Trza do kōńca wierzić: przidōm lepsze dni.
Podwiyl je nadzieja, to sie jōm trza chycić.
Trza zacisnyć piynści, zagryź wargi i…
Bo, co by bez tego było wert te życi.