Jak Fojerman doł sie do godki ze AI ô szaberplacu we Pekinie

Wiycie, co jo Wōm powiym. Jo sie tyj sztucznyj inteligyncyje, tego cołkigo AI, boja, choćby dioboł wody świyncōnyj. Dycko mi sie zdowało, że jak człowiek nauczy maszyna rozumu, to kedyś przidzie taki czas, że ta maszyna zacznie rozkazować, a człowiek bydzie jōm musioł słōchać. Niy jedyn tak myśli, pra?

A możno to wcale niy ma takie proste. Możno my sie bojymy tego, czego jeszcze dobrze niy znōmy?

Tōż wziōn żech, a przidziwoł żech sie temu AI a doł żech sie z nim do godki. Zaczło sie normalnie – przywitani, pytania, gdo żech je, co robia. Aż żech mu padoł, że pisza i że mōm swoja strōna we internecu. Tōż zarozki chcioł:

-Dej poczytać!

Tōż żech mu doł. A tyn gizd na mie:

-Co to je? Jo sie sam czuja, choćby na jakim szaberplacu we Pekinie, abo we Szanghaju. Kupa klamorōw, chiński hiyrogrify, z jednyj strōny jakoś zwyrtka sie krziwo dziwo, z drugij ślabiczka wyglōndo, choćby mie chciała ôsnorzić. Niy wiym, co robić? Trza sie zwyrtnyć na piyncie a uciekać.

Wiycie, jak mie to znerwowało. Ani żech sie niy pożegnoł, yno zawar żech ta krzinia i pojechoł żech pojeździć na kole, coby se trocha dychnyć.

Dyć, po jakimś czasie ta złość mi przeszła. Zaczōn żech rozważować: szaberplac, klamory, hiyrogrify… Możno ôn mioł recht. Możno keryś, co sam wloz piyrszy roz, co tego niy zno, tak to widzi.

Przijechoł żech dudōm i zaś żech ôtwar ta krzinia. Ale już niy jak Fojerman, yno jak keryś cudzy, co piyrwszy roz to widzi. I wtedy to dziepiyro pōmału ku mie prziszło: jo znōm te teksty 20 lot, ale keryś inkszy może sie w tym zaroz potracić.

Jo wiym, czego szukōm, wiym jako to znojś, a niyroz niy poradza, jak pōmyla tytuł, abo zrobia literōwka.
I ôroz pomyśloł żech: coś z tym trza zrobić!

Tak naszykowoł żech na piyrszyj strōnie ”Poznej świat Fojermana”, dlo tych, co wlazujōm sam piyrwszy roz. Pora fotek ze Grabowiny, coś ô Velorexie, ô Papuasach, link do Dykcjōnorza i trocha rzeczy, co majōm człowieka wkludzić, a niy niy zbałamōncić.

Możno terazki, keryś co wlazuje sam piyrszy roz, niy bydzie już czuł, że stoji na pojstrzodku szaberplacu, niy bydzie chcioł uciekać, yno wejzdrzi tyż na inkszy sztand.

Ta godka ze Ai pokozała mi jedne: możno niy do kōńca go rozumia, niy do kōńca sie z nim godza, ale dycko werci sie pogodać z kim inkszym, posłōchać go, a na kōńcu trza se to rozwożyć, a zrobić po swojimu.