Jak chroboki na pōnć szły

Dwa chroboki, te boroki, szły kedyś na pōnć,
Dyć plynskyrze, powiym szczyrze, niy dały im dōnś.
Bez boloki te chroboki miynić plany muszōm:
Po kolanach kaj na bana, cugym dudōm ruszōm.
Miejsce świynte, dyć na piyncie majōm same blazy.
Sie wylyczōm, a – tak liczōm – pudōm inkszym razym.