Jak bych umioł

Jak bych umioł zdobyć krzidła ôd skowrōnka,
Polecioł bych zaroz doôkoła Ślōnska,
Śpiywoł bych kożdymu, kogo yno spotkōm,
Pozdrowioł bych ludzi starōm, ślōnskōm godkōm.

Wziōn bych na ta rajza kożde małe dziecko
I ô Ôjcowiźnie ôpowiedzioł wszysko:
Kim byli powstańce, a kim partyzanty,
Kto to bōł Morcinek, a kery Korfanty.

Lecioł bych nad Rybnik, Chorzōw i Piekary,
Pokozoł bych Bytōm i Racibōrz stary,
Lecioł bych nad gruby i nad familoki,
Z wiyrchu bych pokozoł, jak żyjōm Ślōnzoki.

Jak bych nad hołdami tam wysoko lecioł,
To bych ôpowiadoł ô Cia naszym dzieciōm,
Ô powstańcach ślōnskich, z Wujka ô tragedii,
Co w godzinie prōby, za wolność, polegli.

Tak bych chcioł polecieć i im porozprawiać,
Ô ślōnskij tradycji, co z dziada – pradziada
Była przenoszōno we ślōnskij familii,
A na naszych ôczach umiyro w tej chwili.

Czy by to, co wieki całe tu przetwało,
Teraz, w naszych czasach, tak skōńczyć sie miało?
Chcioł bych tak polecieć, ale dyć niy moga,
Tōż tak kōmbinuja i trocha mi szkoda…