Historyjo ô velorexie

Fest downo tymu, kajś we stodole,
Stoł na trzech kōłkach śmiyszny motorek,
Mianym – Velorex.
Czas robi swoji, tōż ledwa żyje,
Stoji i ruści, pōmału gnije.
Motōr już ustoł.
W baku je pusto.
Kōłka bez luftu.
Rułki ôd rustu.

Kwōka w pojstrzodku zrobiła gniozdo,
Młode kurzōntka bydōm hned, możno.
Na wiyrchu leży słōmy ôciypka,
Z dachu se namiot zrobiyły dziecka.
Synek ôdkrynciōł wszyjski szusblechy
I mioł przi tymu dużo uciechy,
Drugi nasypoł piosku we tryba,
Chcioł wysuć wszyjski te zymby chyba.
Dziołchy postrzigły zice ze szwamu.
A po co im to, sie spytosz, czamu?
Mama wyprała im to we pralce
I se zrobiyły zegłōwek lalce.
Tata ôdkryncoł szrubki, kabelki,
Szlauch z kōłka pociōn se na uszczelki,
Titek wykrynciōł tyż praje wczora,
Bo potrzebowoł go do trachtora.
Jak co trza było przi chałpie kōmu,
To se wykryncoł tak z tego złōmu.
Już Velorexa by tam niy było,
Na złōmie skōńczōł by ôn swōj żywot,
Ale los posłoł tam Fojermana,
A ôn se padoł: jo cie dostana!

Wszysko – łap.
Fōra – ciach.
Cały złōm.
Już go mōm!

I tak pōmału, szrubka za szrubkōm,
Byrsztōm, a raszplōm ôczyściōł go z rustu.
I zaczōn go skłodać, pōmału, do kupy,
Przikrynco te szrubki, a skrynco te drōty.
I skłodo ôd podstaw, wszyjsko, po koleji,
Szmaruje to szmyrōm, a maże ôlejym.
A po co to wszyjsko? A na co tyn trud?
Żeby se na miasto wyjechać nim mōg!
Tōż skłodo go, skłodo, już tak pora lot,
Żeby kedyś ruszyć nim na jaki zlot.
Siedzi we garażu do nocy, ôd rana,
Żeby mōc pojechać na rajd weterana.
Ale, choć sōm chynci, to ciynżki sōm czasy,
Tōż brakuje czynści i brakuje kasy,
Na wszyski te szmaty, na remōnt motora
I trza by poszukać jakigo spōnsora.
A po co to wszyjsko? A na co tyn trud?
Żeby nim z garażu wyjechać tyż mōg.
Skłodo go pōmału, bo przeca niy gore,
A wierzi, że kedyś ruszy tyn Velorex.