Hipopotam

Mioł roz jedyn hipopotan
Problym wielki, niyspodziany,
Bo niy smieściōł sie we wrotach,
Ôstoł tyczeć w nich na amyn.
Sōmsiod niy roz mu sam godoł,
Że jakoś puchnie we ôczach,
Coby mynij trocha jodoł,
Dyć niy słōchoł nosorożca.
Teraz tyczy tak we płocie,
Baba wodōm go polywo,
Sōmsiod chodzi po zegrodzie,
A sie ani niy ôdzywo.
Żodyn dźwig mu niy doł rady,
Tōż mu prziszło trzimać dieta,
Na bok kluski a rōlaty,
Yno trowy pora deka.
Bez dwa tydnie tak bezmała,
Tyczoł tam noce a dnie.
Cołko wieś uciecha miała,
Kożdy sie podziwać chce,
Jak tyn hruby hipopotan,
Co dycko ôzprowioł tela,
Siedzi cicho tam we wrotach,
Ôd gańby we czornych brelach.
Dyć jak już z tych wrotōw wyloz,
Wartko zaczōn sie ôdchudzać,
Bez wieś tam a nazod tyroł,
Niy chcioł borok zhrubnyć już zaś.