Hereszt

Je żech we hereszcie, już chyba kajś dziesiynć dni.
Możno jutro nareszcie pōmogōm wylyź mi.
Bez dziura mało w dźwiyrzach podowajōm zupa,
Bez cały dziyń niy widać sam żywego ducha.
Bezmała moja wina mo na miano: ôdra.
Chocioż miano znane, ni ma to rzyka żodno,
Yno choroba, a jo leża w lazarecie.
Powiedzieć Wōm moga yno tela, jak chcecie:
Mōmy lato, Mundial w Argyntynie, tōż chłopie
W telewizorze Bōniek, Lato fuzbal kopie,
A jo zawrzyty, bez radia, telewizora.
Dyć mama sam ôstatnio była przi mie wczora,
Ale tak sztwierć godziny stoła yno przi ôknie.
Taki sam sōm ôdwiydziny, że człowiek moknie,
A go niy puszczōm do pojstrzodka, bo zakaźne.
Darymno godka. Dlō nich yno to je ważne,
A jo sam musza siedzieć. Mama zaś przijedzie
Sam jutro, bo mo sie u dochtora dowiedzieć,
Wiela ôni mie jeszcze majōm zamiar trzimać.
Dłō nij tyż to, te jeżdżyni, żodyn miōd ni ma,
Bo musi dycko trzi sztwierci godziny lecieć
Piechty na przistanek, ku tymu PKS-sie.
Wywiōźli mie do Wodzisławia sanitarkōm,
Niy było razinku, trza było działać wartko,
Bo bōł żech ledwa żywy, mioł żech fest gorōnczka
I dostoł żech ôd tego już bezmała śpiōnczka.
Ku łōżku zakaźnymu chcieli wrazić mie tu,
A w Rybniku ni ma takigo lazaretu.
Dyć niy chcōm zakazić za rajōm inkszych dzieci.
Jo już sam niy zostana, dwanosty dziyń leci,
Tōż choćby na kolanach, niech by, puda du dōm.
Tak, jak z ruskij niewole, piechty, ni ma cudōw.
Bele mie sam wiyncyj niy bydōm chcieli trzimać.
Ani we hereszcie tych mynkōw co sam ni ma.