Hebama, abo pralka

Urodziōł żech sie w lipcu bezmała, we piōntek.
Mama mi tak pedziała, bo sōm przeca skōnd żech
Mioł ô tym pamiyntać? I niy we lazarecie,
Bo mama przi budowie pōmogała przecież,
Tōż niy miała czasu lotać kajś po dochtorach.
Po Koźlino zaszoł tata, jak prziszła pora.
Ôna mie piyrszo tak rynkōm kajś strzeliła w rzić,
Bo sam sie przeca bez nij niy może ôbynś nic.
To je nasza hebama. Choć mo swoji lata,
To jedna, a ta sama kludzi kożdy tata,
Co młodo baba w dōma mo kajś przi nadzieji.
Ciekawe, czy ji potym tyż zaroz poleje
Tego pympkowego? Dyć niech sie dziecko chowie.
To niy ma nic złego wypić na jego zdrowie.
W chałupie już miyszkōmy, choć niy dokōńczōno.
Ale sztrōm już sam mōmy. Tata mamy przekōnoł,
Że mo se kupić pralka, jak przidzie wypłata.
Reszta sie jakoś spłaci, bez dwa lata w ratach.
Pieluchy se już teraz mama w pralce piere.
Dyć dociepnie ku tymu inksze prani kere.
Ta woda, co wypuści, delōwki pomyje.
A pralka niy zaruści. I mamy przeżyje.