Gustla a Fridek

abo kopciuszek po naszymu.

W jednej wsi kole Rybnika, żyła se dziołcha. Była ôna biydno, niy miała szkōł, ale była dycko uśmiychnyto. Wołali na nia Gustla. Jak była ôna mało, to taty zabiyło ji na grubie, a mama znodła se inkszego a uciykła z nim, a Gustle dała do siyrocińca. Tam miyszkała ôna pora lot, aż wziyna jōm do sia jedna ciotka.

Niy była ôna dobro do Gustle. Kozała ji robić ciynżko w dōma, jak słōżōncej. Kuzynki tyż ji cały czas robiyły na złoś. Gustla musiała wszysko robić, wychraniać, warzić ôbiod, paś koza, pleć zegrōdka, ône brały deki a ôpalały sie yno na słōńcu, a we wieczōr lotały po muzykach. Gustla niy skarżyła sie żodnymu, yno dycko sie uśmiychała a kożdymu pōmogała.

Jedna sobota ciotka pado:

-My jadymy dzisio na wycieczka, do Pszczyny, ôglōndać zōmek, a ty mosz porychtować wszysko, pozamiatać, pomyć, nawarzić ôbiadu. Jak wrōcymy wieczôr, to mo być ciepło woda, żeby my sie mōgły pokōmpać. Mosz wziōnś z pywnice kibel a iś na hołda nazbiyrać wōnglo, żeby było czym w kachloku napolić.

Gustla na to:

-Dobrze ciotko, co kożecie to zrobia.

Pojechały wszyski baby z dōmu, a Gustla wziyna sie do roboty: wychrōnio, warzi, bigluje. Jak wszysko porobiyła, wziyna wōzek stary, kibel a pojechała na hołda. Nazbiyrała pełny kibel wōnglo i jedzie drōgōm nazod. Zaglōndo, z przeciwka jedzie jakoś rychtyk fajno bryka, na biołych blachach, a w nij jakiś karlus w ciymnych brelach. Dziwo sie, a ôn stanōł przi nij i ôtworzōł dźwiyrze:

-Kaj to idziesz paniczko?

-A, jada dudōm z wōnglym, musza napolić we kachloku, żeby cioci było ciepło.

-Wiysz co, – pado karlus – ty mi sie fest podobosz. Pōdź zy mnōm dzisio na muzyka. Potańcujymy trocha.

-Niy moga, musza być w dōma, niż ciotka przijedzie.

-Niy bōj sie, jo cie ôdwieza nazod. Ôblycz se fajny klajd, a czakej przed chałupōm za godzina, a jo przijada.

Gustla myśli: możno bych poszła, ciotka z kuzynkami pojechały, bele zdōnża wrōcić przed nimi. I pado:

-Dobra, byda czakała, ale musza być w dōma ô dziewiōntej wieczōr.

-Niy ma sprawy Leci Gustla dudōm, wesoło, że bydzie se mōgła tyż roz potańcować. Niż jeszcze przeleciała godzina, była już gotowo a czakała na Fridka, przed fōrtkōm. W tym nowym klajdzie wyglōndala, jak jako krōlowo. Na wiyrchu miała przibleczōno jakla, bo wieczory były już doś chłōdne.

Na miejscu wszyjscy ôglōndali sie za Gustlōm, kożdy sie pytoł, kto to je. Żodyn jōm niy poznoł, bo ôna mało wychodziyła z dōmu, niy lotała na muzyki, ani niy chodziyła wystrojōno w taki balklajd.

Tak tańcowali cały wieczōr a Gustla zapōmniała ô całym świecie. W przerwie miyndzy tańcowaniym poszła se do zdrzadła poprawić włosy. Naroz zaglōndo na zygor na ścianie, a tam je już piynć po dziewiōntej. W jednym mōmyncie spōmniała se ô ciotce i ôbowiōnzkach w dōma. Leci do Fridka i pado:

-Wybocz, ale musza już lecieć, bo ciotka bydōm sie na mie gorszyć Tak, jak stoła, wyskoczyła na dwōr a poleciała piechty dudōm. Fridek, niż sie skapowoł i pozbiyroł wszysko, to jōm już downo niy było. Myśli: kaj jōm teraz szukać po cimoku? Niy pamiynto ani drōgi dobrze. Zostoł yno z jaklōm, bo Gustla tak sie śpiychała, że poleciała bez nij.

Na drugi dziyń rano Fridek biere auto a jeździ po wsi, żeby se przipōmnieć, kaj to spotkoł wczora ta szwarno frela. Stanōł przed jednym dōmym, co mu sie zdało, że to bōł tyn i poszoł zazwōnić. Dźwiyrze ôtworziła jakoś starszo baba, trocha przi sobie i zaglōndo na niego, a ôn ji pado:

-Mamulko, poznoł żech ôstatnio tako gryfno frela, ale zapōmniała se jakla i chcioł bych jōm ôddać. Niy mocie sam jakij frele?

-Mōm trzi frele w dōma. Czekej yno, kawalerze, to jo ich zawołōm.

I poszła wołać swoji dziołchy. Prziszły, jedna za drugōm, a prōbowały ôblyc ta jakla. Ale kaj. Żodno niy pasowała do jakle. Co jedna to szyrszo. Jakla chudo, jak na ôsa prawie.

Synek załōmany, że pomylōł chałupa a niy znojdzie swojij Gustle idzie nazod do auta. Zaglōndo, a tam ktoś pleje zegrōdka. Prziszoł bliżyj, a widzi, że to jego Gustla. Skoczōł ku nij, wziōn jōm na rynce, a doł kusku.

Tak to znod Fridek swoja Gustla. Ôd tego czasu przijyżdżoł czynsto pō nia, jak bōł w Rybniku a broł na muzyka. Ciotce sie to niy podobało, bo chciała by, żeby Gustla lepszy robiyła co w dōma, ale Fridek niy ustympowoł.

Za rok, bez lato, wziōn Fridek swoja Gustla a pojechali do Essen. Ôd tego czasu żyjōm tam dłōgo a szczynśliwie. Majōm porka dzieci. Kożdy rok bez lato przijyżdżajōm do Rybnika, a dycko potym widać świyże kwiotka na grobie ôd taty, a ôd starzika. Ciotka i kuzynki tyż niy majōm co halatać, bo co chwila przijyżdżo do wsi auto a prziwozi paczka z rajchu.

Tak to sie kōńczy ta nasza bojka ô Gustli a Fridku.