Fojerwerki

Powiydzcie mi sam prowda, bez cygaństwa: kery
Niy widzioł jeszcze w życiu prawdziwej fojery,
Takij z suchych astōw na stusek ułożōnych?
Polana w pojstrzodku lasa, po bokach strōmy.
Krzoki, sucho trowa, a na nij trocha piosku,
Tōż, po krōtkij naradzie, doszli my do wniosku,
Że sam bydymy puszczać nasze fojerwerki.
Dyć, zaczło sie ôd małej, malutkij fojerki,
Jedna iskra, kołek, trocha suchej gazety.
Kolega nasz, Francik, kurzōł już cygarety,
A kołki trzimoł w kapsie. Dyć tam we fojerze
Ôgyń goreć zacznie, tōż powiym Wōm tak szczerze,
Zaczli my sie kryć, za strōmami, kajś po rancie,
Bo kożdy z nos wiy: biksy po dyzodorancie,
A po laku, do ôgnia my tam postyrkali,
Tōż teraz my yno pokryci tak czekali.
Dziwōmy sie, co bydzie, ciekawi, spokojnie.
Aż ôroz to przidzie, choćby na jakij wojnie:
Wszysko strzylo, a furgo, choćby handgranaty.
Jo leża za gōrkōm, jak w łep trefiōł mie patyk,
Tōż szkuty mi gorōm, pioskym prōbuja gasić.
Antkowi sie za kragel suje gorki hasi,
Pałulkowi wyrwane z fojery patyki
Popolyły lakerki, niedzielne strzewiki.
Sebuł ze strachym wielkim, wrzeszczy w niebo głosy.
Zaroz, z płaczym jeszcze, przilecioł dudōm bosy,
A już te plotki niesie, co sie to tam stało
W tym Marcolczynym lesie. Tōż bracie, niy trwało
Ani sztwierć godziny, a już nōm sōnd polowy
Wyczytuje winy. Galoty do połowy,
A rzić ôd pasa sino, pedzieć tak libeźnie.
Dyć tyj wojny w fojerze żodyn nōm niy weźnie.