Dzisiej chcioł bych Wōm ôpowiedzieć ô mojim przocielu na sztyrech łapach. Mianuje ôn sie Kuba i je psym rasy niyznanej. Wiym yno ô nim tela, że trza go co pora tydni strzigać, jak barana, co już pokazuje, że niy ma to normalny pies. Ale niykerzi godajōm na niego pudel, tōż niych już tak zostanie.
Przikludziōł żech tego Kuby do chałupy jaki sześć lot tymu. Bōł wtedy wielkości kreta, yno te wele pokazowały, że niy ma to kret, choć do psa tyż niy bōł za fest podany. Smieściōł sie na jednej rynce, taki bōł mały, niy poradziół po schodach chodzić, bo niy siōngnōł, a że jo miyszkōm na gōrze, to musioł żech go wszyndzie nosić, bo strasznie piszczoł.
Musza Wōm jeszcze pedzieć, że mōm tyż w dōma kota, co wołajōm na niego Filip. Keby jo wiedzioł, że te gizdy tak sie skōmplujōm, a tak bydōm psocić, to bych w życiu niy wziōn tego Kuby. Do dzisiej niy moga spać po nocach, bo Filip cały dziyń śpi, a w nocy szkłōdzi, a szteruje Kuby. Wiycie, co za gizd je z tego kota. Ôn ôtworzi kożde dźwiyrze, co majōm klamka. Wyskoczy, ôbiesi sie na tyj klamce, a wypuści Kuby. Jak tak w pojstrzodku nocy skoczy, to my razym z Kubōm wyskoczymy ze swojich łōżek, choćby nas sztrōm popieściōł. Kuba mo swoji lygowisko we koszu kole mojigo łōżka, a kota wyciepuja piyntro niżyj, do siostry, bo to je jejich kot. Ale co to do, kej ôn se ôtworzi i tak przidzie. Jużech go niyroz wyciep bez ôkno na dwōr, ale ôn wyskoczy na ôkno, a tak dłōgo bydzie miauczoł, aż zaś go kery wpuści nazod.
Nō, ale przeca jo mioł pisać ô psie, a niy o kocie. A je ô czym ôpowiadać. Co tyn Kuba mie już zdrowio kosztowoł, to Wy niy mocie pojyncio. Kedyś, pora lot tymu cera ôd siostry prziszła dudōm z roboty i położyła se taszka na schody, że za chwila jōm weźnie. Jo ida potym na dwōr, a widza, Kuba coś nosi w pysku i szarpie. Prziszoł żech bliżyj, a ôn mo potmanyj ôd tej dziołchy. Ja, ale jeszcze trza mu go wziōnś, kej ôn chce sie gōnić, a loce jak gupi. Jak żech już mu go zebroł, widza, potmanyj skōrzanny, a w nim dziury ôd zymbōw kubowych. Potmanyj żech już mioł, ale prōzny, bo wszyski kotloki wysuł do trowy. Pōł dnia żech potym chodziōł, a zbiyroł. Na kōniec pokozało sie, że niy ma tyj karty, co sie piniōndze wybioro z banku. Znojd żech jōm we krzokach, pod chojinkōm na drugi dziyń. Ôd tego czasu dziołcha nauczyła sie, żeby niczego niy kłaś na ziymi, ani niżyj niż meter dwadziyścia nad ziymiōm.
Inkszy roz poszli my na miasto, a zostawiyli my Kuby samego. Tyn diosek tak sie boł, że chcioł uciyc i szkroboł we dźwiyrze tak dłōgo, aż zedrzōł niy yno farba, ale i całe drzewo wygryz. Jo zaś broł dźwiyrze na pleca, a do stolorza, żeby mi ich posprawowoł.
Padoł żech Wōm, że tego Kuby trza co chwila strzigać. Jak jo mioł piyrszy roz to zrobic, to były cyrki. Jako sie za to wziōnś? Jo w życiu niy bawiōł sie za frizjera. Wiela to ôstrzigać, żeby było tak rowno fajnie? Najlepszy rowno ze skōrōm. Tak żech tyż zrobiōł. Możecie se wyôbrazić, jak ôn wyglōndoł, taki glacaty? Bez dwa tydnie żech go niy wypuszczoł na dwōr, yno po cimoku, bo mie było gańba. Filip, jak go zejrzoł, to yno pukel postawiōl i śmiōt. Pora dni niy podchodziōł ku niymu. Ôd tego czasu niy strziża go już tak krōtko, prōbuja czynścij, a mynij, ale wychodzi mi to roztomańcie.
Na kōniec ôpowiym Wōm ô tyj najwiynkszej mojij przigodzie ze Kubōm. Jo go tak nauczōł, że jak żech wyjyżdżoł maluchym z garażu, to broł żech go dycko do auta, żeby go niy przejechać. Ôn już bōł tak wyszkolōny, że jo yno ôtworzōł auto, a Kuba już tam siedzioł. Jo niykedy ani niy wiedzioł, że wskoczōł tam. Roz pojechoł żech do sklepu, chca wylazować z auta, dziwōm sie, a tam Kuba w aucie siedzi. Musioł żech jechać z nim nazod, bo co mioł żech z nim zrobić? Do sklepu go niy wezna, a w aucie tyż go niy zostawia na parkingu, bo niy wiym co wymyśli.
Ale chcioł żech godać ô czym inkszym. Roz przijechoł żech z roboty, a było to na jesiyń, tōż wypiōł żech kawa, a padōm se trza trocha liścio z tych strōmōw pozagrabować, co sleciały. Grabiōł żech tak pora godzin, a niy wachował żech tego Kuby, kajś tam lotoł. Jak żech już skończōł, to padōm se trza zajechać maluchym na tanksztela, bo mōm mało bynziny, a jutro musza rano jechać, to niy byda już sie marasiōł z tym. Ôblyk żech sie, wziōn kasa, a ida do auta. Ôtwiyrōm dżwiyrze i... ô mało szlag mie niy trefiōł. W pojstrzodku wyglōndało, jak po wybuchu bōmby atōmowej. W piyrszym mōmyncie niy wiedzioł żech, co to je. Piyrzi, czy co? A to szwam z zicōw z malucha. Kuba zostoł zawarty w maluchu, a wyżywoł sie pora godzin na tapicerce. Zeżar dwa zice przodni, zic zadni ze ôparciym, tapicerka z ôbōch dżwiyrzi, kerownica, co z nij zostało yno metalowe kōłko, bez szwamu. We dźwiyrzach uszczelka tyż była zeżarto. Yno jak tyn gizd wyloz z tego malucha? Tak szarpoł te dżwiyrze, aż uciyk.
Jo tak ôprzyty ô te auto myśloł: śmioć sie, czy płakać? Na kōniec trzasnōł żech tymi dźwiyrzami, że ô mało niy wyleciały ze zowiasōw, a poszoł żech do baru na piwo. Mioł żech już doś całego jeżdżynio. Dobrze, że tyn Kuba niy prziszoł mi wtedy pod rynka. Na drugi dziyń rano pojechoł żech do Niewiadōmio na szrōt szukać nowej tapicerki do malucha. I tak, dziynka Kubowi, dorobiōł żech sie nowych zicōw, a kerownice w maluchu.
Jednego mie to nauczyło: ôd tego czasu dycko sprawdzōm, czy kaj ze zadku, za zicym, niy siedzi Kuba we aucie. A jak żech se kupiōł inksze auto, to tak żech go wyszkolōł, że na dwa metry niy podchodzi do dźwiyrzi z tego auta.
Kosztuje mie tyn Kuba tela zdrowio, że to sie w głowie niy mieści, nigdy niy wiym, co ôn jeszcze wymyśli, nō ale przeca to miy ma wina psa, jako go gospodorz wychowie.
Ô kōmedyjach ze swojim psym, Kubōm, ôpowiedzioł Wōm
