Filmik

Razu pewnego, chyba w niedziela,
tak kole drugij, już po ôbiedzie,
piykno pogoda, czasu za tela,
niy chciało mi sie w chałupie siedzieć.

Tōż ciymne brele, czopka na glaca,
bez siyń a lauba przemykōm cicho,
kej je ôkazjo, wartko sie traca.
Choć staro drzimie, to niy śpi licho.

Za chwila leci w telewizorze
film ô Bercikach, ô „Świyntej wojnie”
i mi go baba ôglōndać koże,
a jo sie wola stracić spokojnie.

Wpadōm do szopy, dźwiyrze ôtwiyrōm,
jak w nosie czuja bynziny szmak,
to jo sie wtedy czuja dopiyro,
że sie przedy mnōm ôtwiyro świat.

Stary motorek mo kōłka trzi,
a wiela ôn mi dowo uciechy,
jak robia rōndka bez poła wsi
i moga prziciś mu gaz do dechy.

Ludzie mi kiwiōm, auta mrugajōm,
sie ôglōndajōm, a robiōm zdjyncia,
widać uciecha z tego tyż majōm,
a jo se dalij przed siebie pyndza.

Ôroz coś mrugo na mie z daleka,
wyskoczōł jakiś bioły z lizokym,
a z zadku za mnōm wideotyka.
Niy byda godoł, co było potym.

Chłop mie zaprosiōł sōm do pojstrzodka,
padoł, że filmik mi tam pokoże,
i nawet zrobiōł mi fajno fotka.
Jo ôsiymdziesiōnt mioł na zygorze.

Filmik piynć punktōw dostoł ôcyna,
w dōma czekała mie wojna „świynto”,
do tego „dwiesta” chcioł jeszcze, świnia.
Dłōgo tyn seans byda pamiyntoł.

Ôd tego czasu je żech spokojny,
ôglōndōm z babōm w telewizorze:
„Klany”, „Dynastie”, a „Świynte Wojny”,
choć słōnko świyci fajnie na dworze.

Niy sōm mi zocne już te wybryki,
wola przi babie w dōma zostać
poloć ta woda, pisać wierszyki,
choć sam po uszach tyż idzie dostać.