Dziołszka z puciynkōm kołkōw

/kōnsek/

 Zima było, padoł śniyg. Szarziło sie już coroz barziyj na dworze, przichodziōł wieczōr. Ôstatni dziyń roku za chwila sie skōńczy.

  Zima. Drōgōm zasutōm śniegym, ô szaroku, idzie dziołszka, po bosoku, z gołōm głowōm i coś niesie we klajdku. Czamu po bosoku? To je cało historyjo. Rano jeszcze miała strzewiki, stare i szpotawe, za wielki na nia strzewiki ôd mamy, ale ich potraciyła. Dwa kōnne wozy jechały praje drōgōm, kożdy z jednej strōny, a ôna chciała wartko przelecieć bez drōga. Leciała kalup, w te pyndy, słyszała za sobōm kōński kopyta i kōłka z wozōw. Uciykła w ôstatniyj chwili – ale boso. Jedyn strzewik kajś sie straciōł i niy poradziła go znojś w tym cimoku, a drugi porwoł jakiś synek i uciyk z nim ze śmiychym.

 Tōż szła boso biydno dziołszka po śniegu, a nogi ji całe zesiniały i zaczerwiyniały. Jednōm rynkōm ściskała czerwiōny klajdek, kaj miała pora puciynek z kołkami do sprzedanio, a w drugij rynce trzimała jedna puciynka i pokazowała jōm niyśmiało ludziōm, coby chcieli kupić. Ale żodyn sie na nia niy podziwoł, żodyn jeszcze dzisiej niy kupiōł nic ôd dziołszki, tōż niy zarobiyła ani grosza.

 Trzynsła sie cało z zimna, głodu i szła pomalutku drōgōm, a podano była barzij do ciynia, niż do żywego dziecka. Biołe płatki śniega zostowały na dłōgich, jasnych włosach i przikrywały plecka i kark dziołszce, jak ciepły mantlik. Fajnie ji było w tym blyszczōncym sie klajdziku ze strzybnymi płatkami śniega nad czołym, ale ôna niy myślała ô tym. Barzij myślała ô wōniu pieczōnej gynsi, co droźniōł jeji nos i przipōminoł ô głodzie. Ludzie żegnali stary rok na wesoło, a ôna chodziyła tako głodno i zmarznyto.

 Siadla se nareszcie – była tako słabo, że niy poradziyła iś dalij. Siadła w kōntku miyndzy dwiyma chałupami, kaj jedna ściana wystowała trocha ku drōdze. Było sam cima, tōż żodyn jōm niy widzioł, jak se czympła, skryła pod keckōm zmarznyte nogi, żeby ich ôgrzoć. Ale jako sie miała ôgrzoć na mrozie i śniegu? A dudōm niy miała ôpowogi iś: niy sprzedała ani puciynki kołkōw, tōż jako wracać bez piniyndzy? Tatulek zbiōł by jōm na pewno, a dyć czy tam je rychtyk cieplij? Mroźny wiater gwiżdże bez dziurawy dach, chocioż najwiynksze dziury zatkali słōmōm. Dudōm niy mo po co wracać.

 Zmarznyte rynce stwardły ji prawie, niy mo siyły utrzimać w nich ani puciynki kołkōw. A jakby tak podpolyła jedyn kołek, żeby sie ôgrzoć? Yno jedyn kołek. Na sama myśl ô cieple niy mo już siyły ôprzyć sie pokusie. Yno jedyn kołek. Wyciōngo ôstrożnie. Szkyrt i gore. Co za piykne światełko, jasne i ciepłe, a jak grzeje w rynce. Przepiykny ôgnik!

(…)

Autōr: H. Ch. Anderen

Tłōmaczyni na j. polski: C. Niewiadomska

Tytuł polski: Dziewczynka z zapałkami

Tłōmaczyni ze j. polskigo