Dwa poety

Cufalym, w parku na ławce,
Trefiyło sie dwōch poetōw.
Sam – talynt, na fechtu łasce,
A drugi ôd złotych ketōw
Świyci sie, choćby miesiōnczek.
Tyn pisze, co niesie życi,
Ledwa te kōńce wiōnże.
Żodyn sie ksiōnżek niy chyci.
Tyn drugi – same nadgrody.
-Tak piyknie, jak ty, niy poradza,
Dyć wola dlo świyntej zgody
Pisać, co czytać chce władza.