Dubocz Wiluś

/Kōnsek/

Gryjta skōńczyła praje ôglōndać we telewizorze 854 tajla ”Izaury” po ślōnsku, a wlazła do kuchnie, coby postwić woda na bōnkawa.

„Dyć tyn stary guptaś zaś niy dojod ani tego ôbiadu, a polecioł  do tej swojij werksztele, ku tym swojim bebokōm. Musioł zaś zejrzeć we talyrzu jakigo straszka – pomyślała baba, a ściepała ze talyrza zimne kurōm do miski dwa kartofle a kōnsek ugryziōnej karminadle. „Padałach se, że pośla go na kole do piekorza po kōnsek jakij zisty ku tej bōnkawie, dyć byda musiała seblyc ta zopaska a zalecieć sama”

Wiluś stanōł yno na na chwilka ôd ôbiadu a siedzioł już ze dwie godziny we swojij pywnicy. Niyroz mu sie tak zdarziło, że przesiedzioł tam pōł noce, aż już baba musiała rōmplować po rułach ze cyntralnego, że mo iś spać. Niyroz zdarziło mu sie tyż wygasić we piecu, skuli tych swojich drzewiannych kamratōw. Baba miała dycko ô to nerwa na Wilusia, dyć już sie z tym pogodziyła, co musi sie dzielić chłopym z tyki drzewostworkami.

Chłop robiōł cołki życi we amcie przi roztomańtych papiōrach, tōż piyrwej po szychcie w dōma woloł sie podziwać z babōm na telewizōr, abo legnyć na szeslōngu a poczytać gazeta, a niy siedzieć we werkszteli. Na szpacyr tyż roz za czas sie z babōm poradziōł przynś, abo do sklepu zajechać. Byrna wykryncić poradziōł, abo sprawić ugorano lica ze zieloska, dyć żodyn majsterklepka z niego niy bōł.

Roz na podzim ugodoł sie Wiluś ze fōrmōnym, co prziwiezie mu z lasa fōra drzewa do hajcowanio. Prziszoł chłop z roboty, a naplacu leżała już kupka drzewa roztomańte kuloki, metroki: brzimy, brzōzki, sośniczki, a co tam jeszcze. Wiluś niy dowoł ani na to pozōr, możno yno tela kery kōnsek mo wiyncyj synkōw, a bydzie z nim wiyncyj roboty, coby go rozłupać na kōnski. Dyć na razie trza było poschraniać yno te kuloki do pywnice. Zarozki po ôbiedzie chłop se ôblyk stare galoty, wziōn rynkawice grubski na rynce, coby mu jako drzizga do pazury niy wlazła, ale tyż niy chcioł być cołki ôd miozgi, bo jako to pudzie jutro do roboty. Baba nawarziła bōnkawy, ukroła kōnsek kołocza na talyrziki a prziszła chłopu pōmogać. Pora ciyńszyć kōnskōw zaniōsła do pywnice, wiyncyj stoła a bojała, dyć Wilusia to niy szterowało, bo mu sie chocioż niy mierzło.

Pora godzin zegrali przi tymu drzewie, tōż z rōmbaniym na dzisiej Wiluś do se pokōj. Gryjta tyż chciała już iś sie podziwać na telewizōr, tōż kozała chłopu dać tymu pokōj, bo zas jutro kiszki niy pogryzie.

Na drugi dziyń szoł Wiluś rōmbać drzewo do pywnice. Babie kozoł ôstać w dōma, bo mu tam przi rōmbaniu niy ma potrzebno. Jeszcze jakim patykym bez łep dostanie. Naszykowoł se chłop porzōndny gnotek, siykyra, zieleźny klin, wielki młotek, barbora, do rozłupianio kulokōw. Niykere pukały piyknie, inksze szprajcowały sie, niy chciały sie dać rozerwać, te synkate. Niyroz zdało sie, co pyrlik chłop połōmie, a kulok bōł cały. Klin skrōł sie cołki do drzewa, a nic to niy dało.Trza było brać brecha, inksze siykyry, a prōbować do skutku.

(…)