Drachy miniōnych lot

Niy zaglōndejcie za tym, co było,
Bo to niy wrōci, to już minyło.
Przeżyte lata puśćcie za siebie,
Jak tego dracha kajś tam na niebie…

Chwila zadumy tyż je potrzebno,
Żeby sie w zgrzadle przejrzeć,
Ale powiym Wōm yno jedno:
Do przodku ruszejcie, hejże.

Po to, co bydzie wyciōngcie rynce,
Bo trzeba chycić nōm jak najwiyncyj,
Uśmiych na gymbie, ôtwarte serce,
Co życi dowo, z uciechōm biercie.

Życi jest taki krōtki,
Przemyko jak blyskawica,
Cofnijcie na bok smutki,
Uśmiych niych przidzie na lica.

Chocioż niy wszysko ôd nos zależy,
Kożdymu kedyś ta świyczka zgaśnie,
Dycko do przodku deptać należy
I ô to prosza Wos, wszyjskich, właśnie.