Downiyj na Ślōnsku

Inakszy było kedyś na Ślōnsku,
Ludzie bawiyli sie sam durch,
Jedyn drugigo, sōmsiada – sōmsiod,
Traktowoł jak prawdziwy druh.

A nōm sie tynskniōm tamte klimaty,
Bo nōm sie marzōm zaś tamte dni,
Te z ôpowiadań mamy i taty,
Nōm sie to dycko po nocach śni.

Czy bezrobotny, czy tyż panoczek,
Chynć do zabawy dycko mioł,
Bo kożdy Ślōnzok mioł przijaźń w zocy,
Jedyn drugiymu bezto przoł.

A nōm sie marzōm te stare czasy,
Jak my w niedziela do parku szli,
Abo fojery były pod lasym.
Czy wrōcōm jeszcze kedyś te dni?

Bez cały tydziyń Ślōnzok harowoł,
Tyroł i robiōł, jak za dwōch
Ale w niedziela, już zaś na nowo,
Dychnyć przi piwku przeca mōg.

My pamiyntōmy ô tych przipadkach:
Miało sie w kapsie grosikōw piynć,
Tōż na muzyka brało sie babka,
Do tańcowanio kożdy mioł chynć.

My pamiyntōmy ô tych muzykach,
Jak na harmoszce Francik groł,
Fajnie sie było tak pospotykać,
Tōż tam z uciechōm kożdy szoł.

Dzisiej sie chowie kożdy w chałupie,
Choćby sie jedyn drugigo boł,
A jak mu sōmsiod w dźwiyrze zakłupie,
To sie go spyto: co żeś zaś chcioł?

Kery poradzi to wytłōmaczyć:
Kto do zabawy chynć nōm skrod?
Trza ôdbudować przijaźnie nasze,
Z downego Ślōnska, z tamtych lot…