Dōmb

Rośnie przi drōdze stary dōmb,
Zasłōnio mie swojim ciyniym,
Niy wiym ôd kedy jest sam i skōnd,
Choć mijōm go tak dziynnie.

Stoji ôd lot tak dōmb staruszek,
Żodyn na niego sie niy podziwo,
Dyć ôpowiedzieć Wōm musza,
Jak ciynżki los strōma bywo.

Siod żech se kedyś pod jego piyń,
Żeby ôdpocznyć chwileczka,
Bo jo wandrowoł bez cały dziyń
I żech zmochany bōł z leksza.

Ôpar żech sie ô piyń plecami,
W strōmie coś zazgrzipiało
I zaszumiało smutno, liściami,
Choćby go co zabolało.

Widza tyn piyń stary, spynkany,
Styrany bez wieki całe
I widza w skōrze naciyncia, rany,
Te asty ôbłōmane…

Pytōm sie dymba po cichu:
-Co ci sie stało, biydoku?
A ôn mi ôpowiado,
Jak ciyrpi na kożdym kroku.

Ciynżko dymbowi wytrzimać,
Stoć sam bez tela czasu,
Na dworze, lato, czy zima,
Na kraju tego lasa.

Żodyn strōma niy szanuje,
Gałynzie łōmiōm dzieci,
A przeca ôn wtedy czuje,
Że krew z tych astōw leci.

Jak bōł ôn jeszcze mały,
Ktoś złōmoł go w połowie,
Asty sie pozrostały,
Ale bōl nosi w sobie.

Ku tymu jakoś frela
Wyciyna kedyś nożym
Miano ôd kawalera
Na tej dymbowej skōrze.

Ktoś polōł trowa przi drōdze,
Ôpolōł dymba całego,
Niy myśloł wcale ô szkodzie,
Niy robiōł se nic z tego.

Jak jo tak tego słōchoł,
A mioł to przed ôczami,
Zrobiyło mi sie gupio,
Przed tymi wszyjskimi strōmami.

Poszoł żech w dalszo drōga,
Czerwiōny cały na gymbie.
Jedne, co zrobić moga:
Przeprosić ciebie dymbie.

Szanujcie wszyjscy prziroda,
Te nasze środowisko,
Te lasy, luft a woda,
Bo to je nasza prziszłość.